Training SV Bedum Oldstars in het teken van relativeren

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze woensdag was er een uit de categorie guur weer, spelregels voor de vrijdagtraining maar vooral het relativeren van alles wat er op een training fout gaat
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Nadat ik samen met Henk en Jan nog even de spelregels over wanneer een training op de vrijdag doorgaat  had doorgenomen waren er nog een paar mededelingen. Zo waren er wat afmeldingen zodat we over een volle ziekenboeg konden  praten en was er een mededeling van Nanno dat FC Groningen alle Walking Footballers in de provincie Groningen van harte uitnodigde voor het duel FC Groningen-FC Utrecht. Een mooi gebaar waar uiteraard wel animo voor was al waren er die door andere verplichtingen een bezoek aan de FC aan zich voorbij moesten laten gaan. Want zo wist ik dat Kloosterburen thuis tegen Drieborg speelt en Usquert koploper BNC op bezoek krijgt. En dat zorgt dat een bezoek aan het Borgje mijn deur voorbij gaat. Maar zo werkt het in een wereld waar de eerste afspraak telt. Over de training kan ik kort zijn, de bekende oefeningen, pass/trapvormen en partijvormen werden met overgave gedaan maar toch liep het niet overal even soepel. Iets wat kan maar voor een lichte vorm van irritatie bij de trainer zorgde. Zo gingen we richting de afsluitende partijtjes en daar ging het mis voor Bertus Bolhuis. Bij een poging een bal te halen knapte er iets onder zijn rechtervoet en ging onze voetbalvriend onderuit. Al snel kon een ‘Jules de Korte’ zien dat Bertus verging van de pijn en naar de dokter vervoerd moest worden. De ‘doktore’  stuurde hem door naar het ziekenhuis en in het Martiniziekenhuis werd geconstateerd dat hij niets had gebroken. Een goed gevoel ware  het niet dat Bertus bij iedere beweging of aanraking  nog steeds vergaat van de pijn en precies eender dan David Neres bij Ajax, wel even uitgeschakeld is. Door het voorval met Bertus was er ook geen moppentrommel en had niemand enig idee wie er wat of niets gewonnen had. Zo kwam er een einde aan een wat rommelige training en ging het ook na afloop nog over de blessure van Bertus. Na een warme chocolademelk, en mijn traditionele mars, was het rond twaalf uur tijd om huiswaarts te keren. Op mijn rit naar Ezinge passeert altijd de training nog even de revue en gingen mijn gedachten naar Bertus die qua blessureleed zijn deel zo langzamerhand wel heeft gehad en ik, en met mij velen van ons, blij mocht zijn dat mij dat bespaard is  gebleven. Maar bij het binnenkomen van Garnwerd zag ik opeens een meisje rijden in haar rolstoel. Een meisje dat met haar 23 jaar jonger is dan mijn beide dochters maar die geen  misschien geen 24 jaar gaat worden. Ik was in gedachten nog bij het blessureleed van Bertus, en wat ik oprecht heel erg vind. Maar het meisje in haar rolstoel, die ik ken van dat ze op het voetbalveld in Feerwerd wel bij haar broertje kwam kijken, deed mij nog meer beseffen dat wij als zestigplussers ‘geluksvogels’ zijn dat we nog kunnen sporten. Vanmorgen hoorde ik een van de boys zeggen, misschien moet ik er wel mee stoppen. Ik zou zeggen doe dat niet. Want Bertus, maar ook dat meisje in haar rolstoel, willen graag met een sportend iemand ruilen. Daarom laten we het spelletje wat nog leuk is om te doen een beetje relativeren. Laten we het allemaal niet te serieus nemen want voor dat je het weet zit je met je ‘poot’ omhoog of nog erger in een rolstoel omdat de ziekte met de grote K je wist te vinden. Dus gaat een keer een oefening verkeerd of speel je een partij uit de categorie ‘ik heb de dozen nog om mij schoenen, wees blij dat je iedere woensdag, en voor sommige ook op de vrijdag, nog op het veld kunt staan.