Mijn weekendmoment: Mooie momenten in de bestuurskamers, bron van ergernis langs de lijn in Baflo

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder weekend gebeurt er rond een wedstrijd in het amateurvoetbal wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets waar je soms met bewondering, respect, ontroering, pret maar ook vaak met verbazing of afgrijzen naar kijkt.


Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Het weekend van 9 en 10 november was een weekend van contrasten. Het werd namelijk een weekend vol mooie verhalen, een nieuw bestuur in Zoutkamp, een prima ontvangst in Baflo en een technische staf van een voetbalclub die ik nooit weer hoop te ontmoeten. Waar de consul van dienst vrijdag nog sprak van misschien wel een afgelasting van het duel Zeester-Noordpool was er zaterdag geen vuiltje meer aan de lucht. De ‘stars’ van het derde elftal en hun opponenten uit Aduard hadden het eerder in de week gerold veld, nog even gebruiksklaar gemaakt voor het poten van prei zodat niets het duel tussen de eerste elftallen van de Zoutkampers en Noordpool meer in de weg stond. Waar voor het duel voorzitter Alfred Buitjes een prima gastheer was, en samen met Marinus Siekman voor mooie verhalen zorgde, was dat in de rust anders. Bij binnenkomst van de bestuurskamer zat niet alleen huisfotograaf Jan Gerdez aan tafel maar ook een zevental kinderen. Allen waren druk aan het kleuren maar zo vertelde een van het zevental, wij zijn het nieuwe bestuur en ik wordt voorzitter. Samen met Jan genoot ik van de activiteiten van het zevental die nog geen weet heeft van stikstofgedoe, wel of geen kinderen terughalen, zwarte of roetveeg pieten maar ‘gewoon’ in een bestuurskamer zat te kleuren en dit kon omdat het aantal bestuursleden van Noordpool dat zich in de bestuurskamer liet zien even groot was dan het aantal bewoners van Rottumerplaat.

Waar het in Zoutkamp gezellig was in de bestuurskamer was dat een dag later niet anders. In Baflo was de voetbalvereniging Rood Zwart Baflo een prima gastheer van buurman Eenrum. De Eenrumers mogen namelijk nog niet op de eigen velden spelen hoewel het toekomstig trainingsveld in de ogen van velen al prima gebruiksklaar is. Maar in Eenrum zijn er ook die het trainingsveld koesteren alsof het een gazon is waar misschien ooit Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima een keer op lopen. En met dat vooruitzicht moet je een grasmatje, wat toch echt als trainingsveld gebruikt gaat worden, wel koesteren en zouden de drie thuisduels van het eerste elftal voor een catastrofe zorgen. Ooit zei de helaas veel te vroeg overleden Jenne Mollema, als consul de woorden "het is een voetbalveld en geen gazon". Wijze woorden van een man die verstand had van gras en hoe het zich herstelde nadat er een wedstrijd of training op had plaatsgevonden. Maar Baflo dus waar het gezellig was in de bestuurskamer en kantine waar de borrelnootjes en pinda’s op de bar kwame te staan. Hoe anders was dat langs de lijn. Nog nooit heb ik namelijk een trainer meegemaakt die, samen met zijn overige stafleden, zo stond te ‘piepen’ en ‘mauwen’ als die van SPW en de Eenrumers een stelletje schoppers noemde. Alle acties van de Eenrumers werden dan ook becommentarieerd op een manier die bij velen het bloed onder de nagels deed weghalen. Op werkelijk alles werd geappelleerd waar een matig tot slecht acterende arbiter niets tegen deed. In plaats van dat de trainer en zijn assistenten zich druk maakten om het spel van hun ploeg, onbegrijpelijk dat dit SPW zonder puntverlies op een eerste plaats staat, het zeuren en mauwen ging ook na het laatste fluitsignaal door en wat ik eerlijk gezegd ook niet anders had verwacht. Zo werd het een weekend vol contrasten waarbij het in de bestuurskamers, en zaterdag langs de lijn in Zoutkamp, leuk was maar de staf van SPW zondag voor een hoop ergernis zorgde.