‘Nooit meer zaterdag’ zorgt wel voor relativeren

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ik heb de uitnodiging geaccepteerd van Wim Helder om de kaften van 10 boeken te laten zien. Deze boeken hebben indruk op me gemaakt of me plezier bezorgd. 1 per dag, geen uitleg, alleen de  kaft. iedere dag vraag ik een vriend, kennis of familielid hetzelfde te doen. Ik daag mensen uit om meer te lezen.
                                                     boek
Om aan het bovenstaande, met ruim 500 boeken in de kast, te voldoen was niet moeilijk. Er waren er die natuurlijk voor mijn top tien in aanmerking kwamen maar helaas de ‘selectie’ niet hebben overleeft. Maar tussen de ruim 500 boeken was er een die om een andere reden niet in mijn top 10 stond hoewel het boek wel de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Het boek ‘Nooit meer zaterdag’ verdiende namelijk niet dat het bij alleen maar het plaatsen van de voorkant bleef. In mijn top 10 stond ‘Nouri’ op 1 maar het boek van Henk Spaan was , ondanks het leed wat Appie Nouri is overkomen, nog wel een boek dat alleen via de voorkant getoond kon worden. Dat laatste gold echter niet voor ‘Nooit meer zaterdag’ dat gaat over oud-voetballer Michel Boerebach die in 2003 zijn beide zoontjes bij een auto-ongeluk verloor. Een diep tragisch verhaal wat je niemand, maar dan ook echt niemand wil toewensen. Van dezelfde Michel Boerebach komt er binnenkort een nieuw boek uit met als titel ‘Hallo papa’. Een boek waarin Boerebach op bezoek gaat bij die personen die hem door een inktzwarte periode hebben geholpen. Een duidelijk ander boek, zo stond er vanmorgen in een interview met de oud-voetballer, die zijn leven weer wat op de rit heeft, te lezen. Nadat ik het interview had gelezen dacht  ik terug aan een aantal momenten van de laatste dagen zoals het moment waarop ik werd geattendeerd op wat op twitter door een bepaald persoon over mij werd gezegd. Die persoon zei iets over het besluit om de verslagen/interviews die ik voor de kranten schreef niet meer op Puurvoetbalonline te plaatsen. Een besluit dat om meerdere reden werd besloten maar waar de persoon in kwestie dus duidelijk niets maar ook echt niets,  van de hoed en de rand wist. Omdat ik ondertussen weet dat mij criticaster uit een voor mij duidelijk verleden tijd  alles leest wat ik schrijf, althans dat viel op te maken uit zijn tekst op twitter, plaats ik daarom toch dit bericht. Ik vond het namelijk jammer dat hij niet deed wat iemand, die het niet met een verslag eens was, wel deed. Gewoon op een parkeerplaats elkaar netjes te woord staan om vervolgens elkaar de hand te schudden. Gewoon face to face en niet zoals mij criticaster uit een grijs verleden het een paar dagen geleden deed. Daar moest ik ook aan denken toen ik als opa samen met kleindochter Maud naar haar favoriete serie, Kabouter Plop, keek. Voor de kleine Maud een mooie film  maar opa zijn gedachten gingen terug naar eerder op de dag toen er op in Bedum werd ‘gevoetbald’. Bewust zet ik het tussen haakjes want voor een zestigplusser mag het er nog een beetje uitzien maar voor de jongere garde is het iets waar je nog niet bij moet willen horen. Maar wat maakt het uit wanneer je als zestigplusser nog ergens het nodige plezier aan beleeft en je er verder niemand ‘pijn’ mee doet. Daar dacht ik dus aan toen ik samen met Maud zat te wachten op de pannenkoeken die ondertussen door Martine werden gebakken. Maar ook dacht ik nog even aan de tekst op Twitter waarbij mijn  criticaster het woord zeiken in de mond nam. Niet te letterlijk, want ik denk niet dat hij eenzelfde hobby heeft dan Patricia Paay ooit had. Maar zeg nooit nooit want is er niet een spreekwoord dat zegt, stille wateren hebben diepe gronden. Het  vreemde van alles  is dat het zeiken op van alles en nog wat via mijn website Puurvoetbalonline al een tijdje klaar is. Ik ben namelijk wel een beetje klaar met de korrels, de regels in voetballand verwonderland en die  van de KNVB en Ouderenbond richting het Walking Football. Lekker laten gaan zei iemand laatst nog en dat is waar. Lekker een of twee keer per week voetballen, proberen om drie keer per week versneld voort te bewegen, en voldoende wandelen met onze vriend Bietsj doen je beseffen dat je als opa van drie gezonde kleinkinderen een mooi leven hebt. Een leven waar het over van alles en nog wat lopen te ‘zeiken’ door mijn top 1 notering uit mijn verzameling van  ruim 500 boeken met als titel , Nooit meer zaterdag’ wel klaar is . Iets wat ik mij, je moet kritisch naar jezelf durven zijn, eerder had moeten/kunnen bedenke . En dat zou ik mij criticaster dus ook willen aanraden, gooi het negatieve weg, ga een paar keer versneld voortbewegen, verlies een paar kilo aan gewicht en beleef daardoor  nog meer plezier aan je hobby als scheidsrechter in het amateurvoetbal. Want laten we eerlijk zijn, we willen toch allemaal niet dat we 'Nooit meer zaterdag ' gaan meemaken.