Martine wil geen cadeautjes..

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Martine wilde geen cadeautjes voor haar zestigste verjaardag. Maar dat was iets wat ze in de verjaardagen hiervoor ook al niet wilde.
De profielfoto van Martine Verschoor, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up
Wanneer ik iemand zou moeten aanwijzen die absoluut niets met het vieren van verjaardagen heeft dan is dat Martine. Legendarisch was wat betreft het voorval van een aantal jaren geleden toen ik op de ochtend van 30 januari wat, toen nog sms’jes kreeg. Daar was ze iets wat verbaasd over en waar ze toen een grap over maakte. Het antwoord wat volgde, volgens mij ben ik ooit op deze dag geboren zorgde voor gelach en een dikke zoen en we gingen weer over tot de orde van de dag. En dat was vanmorgen niet anders, een dikke zoen voor haar zestigste verjaardag en verder gewoon dat doen wat je doet voordat je naar je werk gaat. Dat is Martine ten voeten uit die geen bloemen wil, geen romantisch etentje of een ander cadeau wil. Dat is weleens lastig omdat je haar natuurlijk graag een cadeau wilt geven voor alles wat ze voor je betekent. Want het is al vaker gezegd, het is mijn Rots waar ik mij aan vast kan houden omdat Martine een type is die het relativeren heeft uitgevonden. Een gevleugelde uitspraak van haar, wanneer er een ‘ramp’ plaatsgevonden heeft, maak je niet druk want morgen regent het weer. Ik moet daar dan wel om lachen hoewel het relativeren in een ander vaarwater komt wanneer het om haar dierbaren gaat. Dan altijd de zorgzame moeder en oma zoals kleine Morris haar enkele weken geleden nog noemde en wat ze prima vond. Maar ze is ook degene die rustig door het winkelcentrum van Lewenborg banjert, hoewel ze een ‘pesthekel’ aan winkelen heeft, omdat ik haar rond kwart voor vijf pas kan oppikken omdat mijn aanwezigheid langs de lijn dat vraagt. Nooit valt daar een onvertogen woord over wat ook niet gebeurt wanneer het handiger is dat ze op zaterdag of zondag met de bus naar Winsum komt waar ik haar dan op kan pikken. Soms hoor ik weleens, dat Martine het niet erg vind dat jij grote delen van het weekend de ‘hort’ op ben. Ik weet niet hoe mijn thuisfront daar op zou reageren”. Dat kan maar waar ik geen last van heb en ook niet ga krijgen. Wat dat betreft is mijn Rots misschien wel eentje van een uitstervend ras in een wereld waar heel veel mensen elkaar claimen en daardoor stokongelukkig maken. Doe je eigen ding en wordt daar blij van, is ook een uitspraak van mijn jarige job. Iets wat ze ook uitstraalt wanneer ze na ruim drie uur wandelen door een deel van de gemeenten Het Hogeland en Westerkwartier weer blij thuiskomt omdat dat wat ze wou haar gelukt is. Dat zijn dan voor mij als thuisfront weer de mooie dingen want niets is leuker dan iemand thuis zien komen die zijn of haar doel heeft bereikt. Maar Martine wil dus geen cadeautjes voor haar zestigste verjaardag en dat gaan we dus ook niet doen. Want door haar niets te geven maak ik haar juist blij en wie ben ik om haar op haar zestigste verjaardag niet blij te willen zien.