FC Groningen Oldstars moeten ook in deze het voortouw nemen .

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Tijdens de derde helft zagen wij dat enkele jongeren aan het voetballen waren. “Die jongens ‘spelen’ buiten, zoals wij dat vroeger ook deden,” merkte iemand op. Later liepen de jongens naar de uitgang. Toen zag ik pas dat mijn kleinzoon daar ook bij was. Hij kwam even naar mij toe en ik vroeg of hij er al lang was. “Ja, wij waren hier om 14.00 uur al.” Ik had hem niet gezien. ‘Maar opa, nu doen jullie dit spel al een dergelijk 5 ½ jaar en ik heb gezien dat er toch nog veel werd gerend.”
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, buiten en natuur
Het bovenstaande viel te lezen op de website van de FC Groningen Oldstars, een club van oud-voetballers die ooit als ambassadeurs van het Walking Football zijn begonnen. Ruim vijf jaar bestaat dit gezelschap en in die periode zijn er een groot aantal verenigingen met deze uit Engeland overgewaaid tak van de voetbalsport begonnen. Waar er zijn die zich strikt aan de regels van het Walking Football, het niet mogen ‘rennen’ proberen te houden gaan er velen wat soepeler met de regels om. Het mooie is dat die dat open en transparant doen maar waar ze bij de KNVB en Ouderenbond geen vriendjes en vriendinnetjes mee maken. Maar wat ze wel hebben is plezier en wat het woord is wat men binnen de beide bonden hoog in het vaandel hebben staan. Want daar draait het toch om. Dat mannen, en ook vrouwen, op leeftijd plezier hebben in iets wat ze nog steeds kunnen doen. Voor iedereen is het versneld voortbewegen niet meer weggelegd. Maar het is al vaker gezegd, degene die dat nog wel kan later een teamgenoot meer voetballen. De coördinator van het Walking Football binnen de SV Bedum, Jan van Woudenberg, zei het in een interview dat ik voor de Ommelander Courant met hem had heel treffend. ‘Bij het Walking Football is de P van plezier de belangrijkste factor. Maar wanneer je belemmerd wordt in wat je nog wel kan maar door een stugge regelgeving niet meer mag is het plezier snel verdwenen.” Dat ben ik helemaal met Jan eens en neem daar maar even de Nijmeegse Wandelvierdaagse bij als voorbeeld. Daar lopen mannen en vrouwen op hoge leeftijd veertig, en sommige zelfs vijftig kilometer, per dag. In Nijmegen komt niemand op het idee om te zeggen van, u bent pensionado dus de afstand die gelopen mag worden is maximaal dertig kilometer en geen streep meer. Zondag was ik in Usquert en daar fietste Sent Tissingh als 59-jarige mee in de koers Rondom de Bult van Usquert. De bijna 60-jarige wielrenner genoot met volle teugen maar kneep op een gegeven moment in de remmen omdat het tempo van zijn veel jongere collega hem te machtig werd. Dit zijn zomaar twee sporten, wandelen is ook een sport zie ik in mijn eigen omgeving, waar mensen zelf mogen bepalen wat ze wel of niet willen of mogen doen. Iets wat in het wereldje van het Walking Football geen thema is. Geen thema omdat allen die zonder, maar ook met bal, rennen dat niet durven, of willen, toegeven om toch vooral de ‘hotemetoten’ van een ouderenbond of KNVB maar na de mond te praten. Over een aantal weken, op 14 augustus om precies te zijn, beginnen we in Bedum weer aan een volgend seizoen als Walking Footballers. Dan komen er ongetwijfeld weer uitnodigingen voor toernooien binnen waar door sommige SV Bedum Oldstars positief, maar door sommige ook niet positief op gereageerd gaat worden. En dat laatste blijft jammer maar zolang niet iedereen in Walking Football-land durft te erkennen dat er ook binnen hun ‘cluppie’ met of zonder bal gerend wordt zal dat nooit gaan veranderen en waar de mannen van de FC Groningen Oldstars maar eens het voortouw in moeten nemen .