Liever misselijk van draaiduizeligheid dan van vriendjeskliekpap of slijmjurksaus.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ik mis eigenlijk nooit een training van de SV Bedum Oldstars, alleen eind november 2018 was ik sneller thuis dan mijn schaduw, maar de training op woensdag 19 juni liet ik, dankzij een aanval van draaiduizeligheid even aan mij voorbij gaan.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Dat ik op woensdag niet zou gaan trainen had ik op zondag 16 juni al besloten. Een besluit wat niet kwam omdat een cadeau voor Vaderdag mij diep had geraakt want dat weten mijn twee dochters, met die onzin moet je bij hun pappa niet aankomen. Mijn besluit om niet te gaan trainen kwam door iets wat ik niemand toe wens en dat is een aanval van draaiduizeligheid. Een jaar geleden werd ik voor de eerste keer met dit ‘fenomeen’ geconfronteerd en werd daar toen even niet heel blij van. Iets wat ik zaterdagmiddag ook niet werd toen ik opeens ‘zesenzestig’ voetballers en drie scheidsrechters zag lopen. Een beeld wat mij deed besluiten om vooral rustig te blijven en hopen dat het zou afzakken. Iets wat gelukkig ook gebeurde maar om te zeggen dat de rit van Grootegast naar Ezinge een toffe was zou de waarheid niet zijn. Na een nachtrust van zaterdag 17.30 uur tot de volgende ochtend 08.30 uur zag de wereld er weer wat rustiger uit en ging het leven, lees het verslag schrijven van het duel GSVV-Ezinge, gewoon weer verder. Maar op dat moment had ik al besloten om niet te gaan trainen omdat de Omloop van Bedum op het programma stond en waar ik als verslaggever voor gevraagd was. Hoewel ik, in tegenstelling tot een aantal jaren geleden, nu soms wel nee zeg geldt dat niet snel voor de redactie van de Ommelander Courant. Ik ben al een elftal jaren verslaggever voor de krant met de meeste aandacht voor de sport in onze regio en hoop dat nog een tijdje te mogen doen. Dat zorgde dat ik dinsdagmiddag/avond in Bedum was waar ik een aantal Walking Footballers trof. Niet helemaal vreemd kwam mijn column over de ‘interland ‘ in Emmen ook nog even voorbij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik door het weekend-gedoe er verder niets van had meegekregen wat de eindstand was tussen de  ‘paradepaardjes’ van het Walking Football in Noord-Nederland en Noord -Duitsland. En om heel eerlijk te zijn, na wat ik dinsdagavond hoorde moet je dat als SV Bedum Oldstars-voetballer ook maar niet interesseren. Want ergens diep in het verleden van het Walking Football schijnt er op een toernooi iets te zijn voorgevallen waardoor een ‘regelneef ‘uit Drenthe geen vriendjes is met het Walking Football-bolwerk in Bedum. Want dat laatste mag je wel zeggen met 28 mannen en twaalf dames die iedere week veel plezier aan het spelletje beleven. Maar het geen ‘vriendjes’ zijn heeft er daarom misschien wel voor gezorgd dat er voor het evement in Emmen alleen maar ‘echte vrienden’ waren uitgenodigd. ‘Echte vrienden’ die de mannen en vrouwen die de regels van het Walking Football bijna hebben uitgevonden graag een veer in iets steken waar je liever geen veer in wilt hebben. Daar moest ik gisteren en vandaag toch aan denken en ik bedacht mij dat een onschuldige tak aan de voetbalboom ook al besmet was geraakt. Ook aan deze tak hangen namelijk al teveel mensen die een te grote hoeveelheid vriendjeskliekpap of broodjes hamburger met slijmjurksaus hebben gegeten. Persoonlijk word ik daar juist misselijk van en wat ik zaterdagavond en ook zondagmorgen nog was van een aanval van draaiduizeligheid. En hoewel ik het niemand gun ben ik liever misselijk van een aanval van  draaiduizeligheid dan van  een portie vriendjeskliekpap of  een broodje hamburger met slijmjurksaus…..