Training SV Bedum Oldstars: Groot veld, zestien spelers en een goed uitgevoerd Catenaccio-systeem

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De training van de SV Bedum Oldstars stond woensdagochtend in het teken van een groot veld, zestien spelers, het in Italië zo geliefde Catenaccio en een bond waar ik eigenlijk geen lid van wil zijn.

Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten

Het was woensdagochtend wat rustiger dan normaal want er ontbraken nogal wat ‘stars’. Teveel om op te noemen en wat we daarom ook maar niet gaan doen. Nadat het spel van de Leeuwinnen even was besproken konden we vlot kleden want veel woorden hoefden er niet aan een matig team gespendeerd worden. Gezien de hype had ook ik meer verwacht maar bij het kijken van de samenvatting verlangde ik al bijna naar een aflevering van Swiebertje, Pipo de Clown of Ivanhoe die ons in onze jeugd meer vertier brachten dan dit dom getrap van teveel wandelende dames. Na de oefeningen waar we iedere training mee beginnen ging het verder met een positiespel 3: 2. Normaal wel een lekker onderdeel maar deze woensdagmorgen zat ik er niet lekker in. Dat kan je zo hebben dat de vorm van de dag er niet is en wat in dit geval kwam door even winkelen in de ‘stadde’. Ik heb niets, Martine gelukkig ook niet, met ‘sjokken door de stadde’ want daardoor krijg je en last van je rug en van je ‘poten. Maar soms moet iets even gebeuren wanneer je grote vriend wat ‘versneld voortbeweegkleren’ naar de eeuwige jachtvelden helpt en Martine haar wandelschoenen mankementen vertoonden en wat haar door prima service van Runnersworld twee nieuwe schoenen opleverde. Maar dat gesjok zorgde voor ‘moeie poten’ en wat ook in het partijspel nog steeds voelbaar was. Een partijspel van acht tegen acht op een wat groter veld waarbij de tegenstander goed had gekeken naar de Argentijn Helenio Herrera die het systeem van de Zwitser Karl Rappan wist  te perfectioneren. De Zwitser, die voor de Tweede Wereldoorlog als bondscoach van dat land fungeerde, probeerde een systeem uit met vier verdedigers. Drie verdedigers op rij die in de mandekking speelde en nog een extra verdediger daarachter. De tegenstander had maximaal drie aanvallers, dus op die manier had hij altijd een extra verdediger als slot op de deur. Het systeem, wat door een Zwitserse journalist verrou werd genoemd en wat grendel betekend, werd door de Argentijnse succestrainer Helenio Herrera bij Internationale geïntroduceerd. Door het enorme succes wat hij daarmee behaalde werd het gezien als een typisch Italiaans systeem. Daar moet echter wel bij gezegd worden dat hij het systeem daadwerkelijk naar zijn eigen hand had gezet door met vijf in plaats van vier verdedigers te spelen, waarvan er één achter de viermansverdediging stond. Hier ontstond de term libero, of laatste man, omdat dit de vrije speler was. Deze man stond er om alle afvallende ballen op te pikken en ‘m vervolgens met een lange haal naar voren te knallen en een counter in te luiden. Herrera wilde er niets van weten dat het systeem zo enorm verdedigend was en hield dat tot aan zijn dood vol. Dat systeem speelde onze tegenstander deze morgen ook en dat deden ze goed. Maar ik moet eerlijk zeggen  ik vind het een ‘vagina-systeem’ wat er vroeger, en nog steeds,  voor zorgde dat het Italiaans voetbal mij niet kan bekoren. Maar onze tegenstanders speelden het Catenaccio-systeem prima en hadden daarnaast met ‘Adem’ als libero/doelwachter een extra slot op de deur. Kortom we verloren de partij terecht met 5-3 waar iedereen na afloop wel mee kon leven. Na afloop werd het 8:8 op een kwart veld binnen onze kleedkamer nog wel even geanalyseerd en ik had niet het idee dat iedereen in de polonaise liep wanneer deze partijvorm nogmaals op het programma stond. Want met 8:8 is de kans op Catenaccio-fratsen natuurlijk groter dan in wat kleinere partijvormen. En voor het doel waar het Walking Football voor bedacht is zie ik dat toch als een leukere optie want het voetbal moet het in mijn ogen altijd winnen. Onder het schrijven van deze column kreeg ik de loop van de middag het nieuws binnen dat de grensrechter die een keeper bewusteloos had geslagen door de KNVB voor drie jaar geschorst is. Waar in de morgenuren het plezier  weer volop aanwezig was ebde dat bij het lezen van dit bericht weg. Een schorsing van maar drie jaar voor iemand die nooit meer op een voetbalveld moet komen wordt hem opgelegd door een stelletje harlekijnen waar wij bondscontributie voor betalen. Om met Wim Kieft te spreken, daar wordt ik wel een beetje moe van eerlijk gezegd. Betalen van bondscontributie waar is dat eigenlijk voor. Maar het zorgde bij wel dat een mooie woensdagmiddag in Bedum gevolgd werd door een waardeloze middag in Ezinge want deze straf was nog meer een verlies voor het voetbal dan de nederlaag die we enkele uren eerder via een goed uitgevoerde Catenaccio-systeem aan onze broek kregen.