Training SV Bedum Oldstars: De wereld stond even in ‘brand’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Op de dag dat de wereld in ‘brand’ stond omdat Martin van Geel zijn afscheid als TD van Feyenoord bekendmaakte en Lenie ’t Hart kwam melden dat ze was gescheiden van haar partner die niet van kinderen af kon blijven stond er ook weer een training van de SV Bedum Oldstars op het programma. Een training met een wat speciaal karakter.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Het was druk om woensdag 27 maart want er waren ook wat ‘stars’ die zich na weken van afwezigheid weer kwamen melden. Zo was Henk Diepenbroek na zijn revalidatie weer van de partij en ook Geert Brands had zijn kicksen weer gevonden om aan de training te kunnen deelnemen. Voordat de training begon was daar eerst het applausmoment om te bekrachtigen dat Nanno ook volgend seizoen als trainer voor de groep zal staan. Maar er was ook een brief en die werd voorgelezen door Jan van Woudenberg. Een brief die betrekking had op het aantal decibels en de woordkeuze tijdens de trainingen. Als volwassen kerels, althans in leeftijd, kwamen we daar natuurlijk prima uit zodat het besluit om te verlengen unaniem werd aangenomen. Het volgende punt was mijn column van een dag eerder waarin ik de zin of onzin van de warming up probeerde te delen. Een column die mij op de sociale media niet door iedereen in dank werd afgenomen maar wat ik door de jaren dat ik mijn website www.puurvoetbalonline.nl beheer wel aan gewend ben geraakt. Ook Nanno had mijn epistel gelezen en besloot daarom voor deze keer van de vaste oefeningen af te wijken. Zo werd het een begin van een training die in het teken stond van, iedereen zorgt op zijn eigen manier dat hij klaar is voor de oefeningen/partijvormen die gingen volgen. Na de ‘vrijheid/blijheid’-warming up, waarin ik als lijdend voorwerp alles met de bal mocht doen, stond er voor 28 ‘stars’ een partijspel 3:3 of 4: 4 op het programma. De moeilijkheidsgraad bij deze oefenvorm was dat er pas gescoord kon worden wanneer het hele team zich op de helft van de tegenstander bevond. Een oefening die velen, zo niet allen, wel kon bekoren. Wat deze oefenvorm extra aantrekkelijk maakte was dat de gele hesjes die voor een bron van ellende zorgden door Nanno waren vervangen door betere exemplaren. Want op voet van ‘oorlog’ leven met een hesje die niet wil wat jij wilt is dat voor niemand leuk. Maar dit probleem is dus mooi opgelost met hesjes die prima van maat en genummerd zijn. Na deze prima oefenvorm was het moment daar voor het mini-toernooi. Een mini-toernooi wat voor mij wat vreemd verliep. Want in de eerste partij waren mij eerste twee balcontacten ook direct twee goals. Dat beloofde natuurlijk wat voor het vervolg in het mini-toernooi maar wat niet zo was. Want je hebt soms een dag dat er verder maar weinig lukt en dat noemen ze ook wel de juiste vorm. Een juiste vorm die duidelijk ontbrak en wat misschien toch wel kwam door een wat andere opbouw van de training. Maar gelukkig waren er andere in mijn team beter in vorm. Want de gelijkmaker van Jan Gast in partij nummer 2 was van een ander level. Jan doet mij vaak denken aan Willem van Hanegem. De na Cruijff de beste voetballer die Nederland heeft voorgebracht was/is ook bekend als De Kromme. Dat is niet alleen doordat hij de ballen met buitenkant links een fraaie curve kon geven maar ook door zijn gebogen houding. Dat laatste heeft Jan ook. Wat Jan verder gemeen heeft met Willem is zijn snelheid. Beter gezegd, zijn gebrek aan snelheid. Want alles ging bij Willem, en gaat bij Jan, in een vlak  tempo. Maar ondanks dat scoorde Jan een fraaie goal in de partij tegen het dreamteam van Ronald Jansen. Ronald kreeg van zijn partner Seija, die even kwam kijken of de verhalen waar Ronald iedere week mee thuis komt wel klopten, trouwens wel even te horen dat hij zijn armen wat minder moest gebruiken en ook het schoppen wel een onsje minder mocht. Maar een terechte opmerking van Ronald was, daar hebben we scheidsrechters voor. Partijtje nummer drie werd er een van het missen van kansen door ons team en het scoren van onze tegenstander. Want zo werkt het ook bij het Walking Football, scoor jezelf niet dan doet de tegenpartij dat wel en wat ‘Red Shoes-Otman en Geert Brands lukte. Vooral de goal van Geert was briljant want dit kalenderjaar hadden we de ‘ijskrabber van Bedum’ nog niet op een training gezien. En dan direct weten te scoren geeft aan dat  ook de ‘ijskrabber’ deze wat andere training prima had verteerd. Na de partijtjes was er nog een uitloopronde die werd voorafgegaan door een vraag van Nanno. De vraag was of er de volgende week weer met de vaste warming up werd begonnen of dat het ‘vrijheid blijheid-gedoe’ herhaald moest worden. Duidelijk was dat de meeste van de ‘stars’ voor de vaste oefeningen waren en waar je je dan netjes bij moet aansluiten. Zo werd het dus een wat andere training met wat ‘reuring’ in de tent. Iets wat alleen maar leuk is. Want om nu te zeggen dat je door  het nieuws over Martin van Geel en Lenie ’t Hart met een glimlach op je gezicht  naar Ezinge rijdt zo de waarheid niet zijn maar wat ik wel deed toen ik nog eens terugdacht aan de door ons team gemiste kansen en  de fraaie goal van Jan ‘De Kromme’ Gast .