Training SV Bedum Oldstars: ‘Ik ben niet moe geworden.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De opmerking ‘ ik ben niet moe geworden’ kwam woensdagmorgen na afloop van de training van mijn teamgenoot Jabbar Mobareky. Een training die niet alleen in het teken stond van regen en heel veel wind, maar ook in prima samenspel.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Het was deze woensdag al vroeg een wat vreemde morgen in Ezinge. Want rond 05.00 kwam onze grote vriend Bietsj zich melden. Waar er, zo bleek later op de morgen, in sommige echtelijke spondes al andere activiteiten waren liep ik, samen met mijn grote vriend,  even later in de regen die werd vergezeld door een stevige wind. Iets wat zich twee uur later herhaalde toen onze Mechelaar wederom zin in een wandeling had. Een wandeling die wat langer duurde dan gepland want ‘meneer’ had bedacht dat hij de landerijen rond Ezinge maar eens aan een inspectie moest onderwerpen. Een inspectie die er voor zorgde dat ik al rap tot de conclusie kwam dat we blij mochten zijn dat er in Bedum een nepgrasmat op ons lag te wachten. Was die er niet geweest dan was de training op woensdag 13 maart 2019 niet doorgegaan. Maar gelukkig was daar geen sprake van  want rond half tien hadden zich 21 ‘stars’ verzameld die graag wilden trainen. Wie ook aanwezig waren, waren Hans Apotheker en Hans Drenth die wel even op de koffie kwamen maar niet ‘wedstrijdfit’ genoeg waren om mee te doen. Onder de koffie kwam ook de ‘open training’ in Warffum, verzorgt door de Oldstars van Noordpool en FC Groningen,  nog even aan de orde. Want naast Uithuizen hadden ook Warffum en Roodeschool plannen om met Walking Football te beginnen. Maar het aantal geïnteresseerden was op woensdag 6 maart ergens op het Hogeland even hoog als er ijsberen op de Copacabana bivakkeren. Dus de kans dat er in Roodeschool en Warffum gewalkingvoetbald wordt is waarschijnlijk nihil. Na nog wat kleine mededelingen werd het de hoogste tijd om te kleden voor een training die zou bestaan uit een korte maar stevige warming-up en drie partijtjes. Want veel meer was er niet mogelijk op een dag waarop men in het Koninkrijk  naast ons de weg steeds meer kwijt is. Maar gelukkig gold dat niet voor ons. Want de oefeningen die door de ‘meester’ werden voorgedaan werden door de meeste van zijn ‘leerlingen’ prima uitgevoerd. Na dit, en zeker met deze weersomstandigheden, belangrijk onderdeel was daar eindelijk het moment waar iedere voetballer zich op verheugd, de partijvormen. De indeling werd  door Nanno snel gemaakt en met  in onze partij  de twee golden boys from Iran, Massoud en Jabbar, in de gelederen moest dat helemaal goed komen. Verder bestond mijn team ook nog uit Bram en Hans zodat ik tot de conclusie kwam dat Oranje goed moest kunnen presteren. Iets wat aardig klopte. Want in onze eerste partij ging het balletje al aardig rond en wat in de twee volgende niet anders was. De laatste partij werd weliswaar verloren maar het veldspel haalde ook in deze partij een ruime voldoende. Dat is leuk wanneer het veldspel een ruime voldoende haalt. Want dat is een teken dat de bal het werk doet zonder dat er ‘dom’ met de bal gelopen wordt. Iets wat bij alle weersomstandigheden, maar bij die van vanochtend zeker, niet handig is. Dat zorgde dat het ondanks de weersomstandigheden, die bar en boos waren, een prima training werd. Een training die de geïnteresseerden in Warffum en Roodeschool, en die zijn er absoluut, eigemlijk hadden moeten zien. Dan weet ik namelijk zeker dat ook daar het Walking Football van de grond was gekomen. Maar het mooiste moment van deze winderige en regenachtige woensdagmorgen kwam na afloop van de training. Dat was namelijk het moment dat Jabbar de opmerking maakte, ik ben helemaal niet moe geworden omdat we als team de bal het werk hebben laten doen.” Een opmerking die recht uit zijn hart kwam. Want het blij gezicht wat onze voetbalvriend bij deze opmerking trok sprak wat dat betreft boekdelen.