De crosspass zorgt voor een korte nacht’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vrijdag 18 januari was een dag die op de PW7 in het teken stond van vernieuwd dubbel glas, een logerende Bietsj, versneld voortbewegen, op bezoek bij ‘Powerlady’ Maud, de website van FC Groningen Oldstars, het boek over Appie Nouri en een crosspass die mij wakker hield.
Je profielfoto, Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, close-up en buiten
Vrijdag was een wat vreemde dag want sinds de komst van Bietsj behoort het thuiskomen zonder dat je wordt begroet door je grote vriend tot het verleden. Maar het plaatsen van wat nieuw glas in een woning die niet meer op de nominatie staat voor een broodnodige renovatie en een jonge Mechelse herder is geen juiste combi. Dat zorgde voor een logeerpartij in de Hooge Hoeve in Zuidhorn waar hij het al meerdere keren prima naar zijn zin heeft gehad  Het glas was vlot geplaatst zodat een rondje versneld voortbewegen in het dagprogramma opgenomen kon worden. Een prima rondje want met de juiste kleding aan was het rondje Ezinge-Aduarderzijl-Feerwerd-Ezinge prima te doen. Via een bezoek aan mijn kleine ‘Powerlady’ Maud werd Martine van zorgcentrum Mercator opgehaald en wat aan het einde van de middag ook gold voor Bietsj vanuit Zuidhorn. Na het journaal van zes uur, Een Vandaag, Het Sportjournaal en de ode aan Cruijff in DWDD was het vervolgens tijd om het boek over Appie Nouri op te zoeken. Ik was al een groot fan van Henk Spaan als schrijver maar wat hij met het boek over Appie Nouri alleen maar  heeft versterkt. Een pracht boek waar Henk ook van vind dat het nooit geschreven had moeten worden. Want Appie, en dat weten we allemaal, had een grote toekomst voor zich tot aan de zomer van 2017. Maar dat dit boek mij in zijn greep heeft mag duidelijk zijn. Dat gold eerder op dag ook toen het glas vervangen werd en ik mijn ‘ingekleurde’ interviews naar de redactie had gemaild. Ik ben niet iemand die gaat staan kijken wat een ander doet zodat ik, nieuwsgierig wat ik soms ben, op de site van FC Groningen Oldstars terechtkwam. Via de wandelgangen was er wat nieuws naar buiten gekomen dat er op een van de eerste trainingen daar  wat hoekse en kabeljauwse twisten waren geweest. Gezien het feit dat er ook bij de Oldstars van de Trots van het Noorden verslagen geschreven worden was ik benieuwd wat er precies was gebeurd. Na het verslag te hebben gelezen bleek het gelukkig allemaal wel een beetje mee te vallen want de derde helft was,met een loempia op het menu,  weer ouderwets gezellig. Een derde helft waar ik zeker van weet dat die er voor mij nooit zou zijn gekomen na dit soort grappen. Want dat was het direct terug naar Ezinge geworden en was het voor altijd klaar Walking Football geweest. Tot zo ver was het dus een prima dag met  vermaak en ook een beetje leedvermaak. Maar toen begon de ellende aan het einde van een  mooie dag door een mail met als kop: Ter leering ende vermaeck. Ik moet zeggen dat mails met filmpjes ed bij mij nog sneller de prullenbak ingaan dan dat  ze verstuurd worden maar deze kop ‘trikkerde’ mij omdat ik iets zag over een crosspass. De crosspass hadden we woensdag nog geoefend tijdens de tweede training in het nieuwe jaar. De’ crosser’ ging niet echt goed waardoor Peter Rolf de ‘crosser’ had uitgetekend zodat wij hem thuis konden oefenen. Maar dat zorgde bij mij direct voor een dilemma want het onderstaande vond ik op de site van de FC Groningen Oldstars. Walking Football is een variant op het reguliere voetbal en is afkomstig uit Engeland. Bij dit speltype mag er alleen gewandeld worden en dus niet gerend. Dit is om blessures te voorkomen en iedereen de mogelijkheid te bieden mee te kunnen doen. Dat zorgde dat het boek van Appie Nouri aan de kant werd gelegd en het ijsberen van slaapkamer naar keuken begon zonder dat ik Martine uit haar slaap hield. Want drie drukke dagen in de zorg werken zouden de mafketels die hebben bedacht dat er ook in de zorg wel tot 67 jaar of langer doorgewerkt kan worden eens moeten doen. Maar ik kreeg de slaap niet te pakken want de ‘crosser’ hield mij bezig. Want een prachtige pass/trapvorm mag ik volgens de regels van de KNVB en ouderenbond en andere hotemetoten in een partij niet gebruiken zoals de crosspass gebruikt moet worden. Een crosspass is een bal over grotere afstand die van links naar rechts of van rechts naar link en schuin naar voren of achteren gespeeld wordt omdat het anders een breedtepass genoemd moet worden. Dus heb ik na een kort nachtje maar besloten om mij in Ezinge bezig te houden met versneld voortbewegen, met mijn vriend Bietsj wandelen en verder te gaan met het boek over Appie Nouri omdat het boek Weekendmiljonairs nog in de kast ligt en de boeken over ‘De Dikke Prins’ en de biografie over Jan Jongbloed binnenkort verschijnen. Want om huiswerk te maken om de crosspass te verbeteren  die ik vervolgens niet echt mag gebruiken zoals hij gebruikt moet worden gaat mij net een ‘loempia’ te ver.