Mijn 'Sportvrouw van het jaar: Janneke Casemier

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds een paar jaar kom ik voor Puurvoetbalonline aan het einde van weer een jaar tot een ‘sportman, sportvrouw en sportclub van het jaar’. Een ‘verkiezing’ die puur en alleen op mijn gevoel is gebaseerd. Een gevoel van om een man, vrouw en club eens extra in het zonnetje te zetten. Een verkiezing waar niets mee te winnen valt behalve de ‘eeuwige’ roem van een website die hoopt nog een aantal jaren deze ‘verkiezing’ te mogen voortzetten.
image 2018 10 15
 Foto Ronnie Afman Baflo

Had ik voor mijn sportclub van het jaar voldoende kandidaten, voor mijn ‘sportvrouw van het jaar’ kwam er voor 2018 maar een in aanmerking. Mijn sportvrouw van het jaar komt ook deze keer niet uit de voetbalwereld. Dit omdat ik maar weinig heb meegekregen van het damesvoetbal in onze regio al was daar het bekersucces van EKC en het kampioenschap voor de dames van Winsum. Prima prestaties maar wat voor mij geen reden was om een speelster uit een van beide teams tot mijn sportvrouw te bekronen. In januari 2018 was ik voor de Ommelander Courant op bezoek bij marathonloopster Janneke Casemier. Ik was daar voor een interview omdat de Warfumse het plan had om in 2018 haar 100e Marathon te lopen. Dan denken velen misschien dat dit een ‘appeltje eitje ‘ voor Janneke, die aan ultralopen heeft gedaan,  zou zijn maar dat was toch even anders. Want voordat dat de ‘Powerlady uit Warffum’ haar honderdste marathon kon lopen moesten er eerst nog negentien andere  worden gelopen. De teller stond in januari 2018 namelijk op 80 marathons. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het toen in januari heel erg dapper vond dat ze aan deze missie begon. Een missie die haar ‘bloed, zweet en tranen ging kosten richting 6 oktober toen de honderdste op het programma stond. Een honderdste marathon die georganiseerd werd in een streek, het Westerkwartier, waar Janneke was geboren en waar ze hoe dan ook moest en zou  lopen. Het werd echter  letterlijk een lijdensweg voor de Warfumse  wat begon tijdens een fietsvakantie op Mallorca. Daar begon haar linkerenkelgewricht op te spelen en werd het trainen steeds lastiger . Maar zo vertelde Janneke in oktober, als je marathons loopt voel je geen pijn want dan kun je wel stoppen. “ Het werd echter nog erger toen ze haar kleine teen brak omdat een tafelpoot nu eenmaal niet van schuimrubber is. Die blessure en een pijnlijk enkelgewicht zorgden ervoor dat het trainen voor de laatste vier marathons echt  niet meer ging. Dat zorgde dat  de laatste ruim 168 kilometer puur en alleen op karakter moesten gebeuren. Een missie waar ze ook daadwerkelijk in slaagde. Daar moest ik deze week tijdens mijn rondje versneld voortbewegen aan denken, Dat  iemand die vanaf augustus niet meer kon trainen daarna nog  ‘gewoon’ vier marathons heeft gelopen. Vaak hoor je over ‘langdurige’ blessures in de voetbalsport. Blessures die spelers soms  wekenlang aan de kant houden maar waar een karakterdame zoals Janneke wel verbaasd over moet zijn. Want Janneke Casemier liet dit jaar namelijk zien dat je op karakter meer kunt dan jezelf denkt. En daarom is zij mijn ‘sportvrouw van het jaar 2018’ die door velen als een groot voorbeeld mag en moet worden gezien en heel veel respect voor een topprestatie verdiend.