Antirookbeleid: je mag geen keuze maken tussen durven en moeten

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Tussen durven en moeten zit een groot verschil maar wat in het kader van het antirookbeleid eigenlijk niet zo zou moeten zijn.
je profielfoto
Sinds we in competitieverband weer aan het voetballen zijn ben ik als verslaggever alweer op acht complexen geweest. Acht complexen waar nog gewoon gerookt werd door een handjevol aanwezige voetballiefhebbers en waar niemand zich aan stoorde. Want rokers en niet-rokers stonden daar gewoon met elkaar te praten weet ik uit eigen ervaring en de ‘rookwolken’? Die verdwenen met een sneltreinvaart richting het heelal. Niks geen gedoe over mensen aanspreken over het roken maar gewoon de keuze aan de persoon zelf laten. Iets wat toch in alles het geval is want het leven bestaat namelijk alleen maar uit keuzes maken. Zo kiest de een er voor om in alle vroegte uit de veren te gaan om zich voor te bereiden op zijn wedstrijd van een paar uur later terwijl een ander, onder het genot van een kop koffie, een boek ter hand neemt om bij te komen van drie dagen volle bak werken in de zorg. Ook maken mensen keuzes in het kiezen van de besteding van hun vrije tijd. Waar de een fervent liefhebber is van de diverse Tv-programma’s die er worden aangeboden duikt een ander liever in een tijdschrift of boek met zijn of haar favoriete muziek op de achtergrond. Keuzes maken geldt ook voor sportverslaggevers. Waar de een voor en na een duel zich in de bestuurskamer laat zien kiest een ander er voor om dat alleen voor een duel te doen. Maar dat is ieder zijn ding zeg ik dan maar en wat ook geldt voor het wel of niet sporten. Waar de een drie of vier keer per week sportief in actie komt zijn er volgens een aflevering van Pauw van deze week voldoende die dat niet doen want de mensen met overgewicht zijn er in Nederland teveel. In sommige gevallen zijn dat keuzes en helemaal wanneer ik kijk naar wat er gegeten en gedronken wordt in een sportkantine. Maar dat is een keuze die men maakt zoals ik ooit een keer deed toen ik een flesje chocolademelk bestelde. Dit omdat ik voor mijn gevoel op die dag al meer dan genoeg koffie had genuttigd. Dat was een foute keuze werd mij toen verteld door iemand waarvan ik weet dat hij wel en ik niet te zwaar ben. Niet om mijzelf op de borst te kloppen maar 82.5 kilo bij een lengte van 185cm is denk ik niet verkeerd. Met die opmerking kon ik toen, en kan ik nu, niet heel veel mee maar vond het prima dat hij hem maakte al vroeg ik mij later wel af of de opmerking tegen iedereen zou zijn gemaakt. Zou die opmerking bijvoorbeeld ook gemaakt zijn tegen iemand die later op de dag een paar glazen bier naar binnen gooide en zwalkend op het fietsie, of nog erger, met het autootje huiswaarts keerde . Zou daar ook tegen gezegd worden van dat het een foute keuze is om bier te drinken. Een opmerking met de kans dat er gezegd wordt, wat wil jij ‘foute Eppie’ kijk naar jezelf en bemoei je daar mee. En dat laatste heb ik nu ook met het naleven van het antirookbeleid. Mijn gevoel zegt mij, naast de geluiden die je hoort, dat er binnen het naleven van het antirookbeleid ook keuzes worden gemaakt. Keuzes in wie spreek ik wel en wie spreek ik niet aan. Dat is natuurlijk hartstikke fout want wat geldt voor een bejaarde voetballiefhebber is natuurlijk ook van toepassing op een jongere uitgave van een voetbalsupporter. Maar helaas, zo werkt het niet overal in ‘voetbalverwonderland’ waar men in dit geval geen keuze mag maken maar wat dus wel gebeurt. Daarom ben ik voor het beleid van wat nu nog op veel sportcomplexen wordt toegepast. Laat die ‘1 ½ toeschouwer en een verdwaalde kameel’, om even bij de sigaretten te blijven, lekker roken. Want dat scheelt voor bestuurders namelijk een hoop ‘keuzes’ maken wat in deze is het grootste zwaktebod is wat je maar kunt bedenken maar wat ik eerlijk gezegd wel had verwacht.