Het ‘jeugdvoetbal 2.0’ van binnenuit bekeken en met de P van plezier ver weg. .

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds 22 september ben ik als clubarbiter binnen SV Bedum actief. Dat zorgde dat ik het jeugdvoetbal op de zaterdag van binnenuit mag bekijken en dus mijn ervaringen ook kan en mag delen.
je profielfoto
Toen de SV Bedum besloot om zijn complex rookvrij te maken was ik snel klaar met mijn activiteiten als vrijwilliger in de kantine. Natuurlijk is roken niet een juiste combi bij het sporten maar wat ook geldt voor de versnaperingen die er verkocht worden. Daar wil ik dan ook personen op aan kunnen spreken maar wat helaas zo niet werkt. Daardoor werd het voor mij een ‘’carrièremove’ naar de functie van clubscheidsrechter want als lid van een vereniging ben je ook bereidt tot het uitvoeren van vrijwilligerstaken. Op 22 september floot ik mijn eerste wedstrijd en mij werd verteld dat ik meer spelleider was dan scheidsrechter. Je moet niet teveel ingrijpen want de boys moeten het zelf oplossen. Dat zag ik als een prima plan maar wat in de praktijk toch even anders was. Want er waren een paar opstootjes die om een duidelijke arbitrage vroegen en ook langs de lijn waren de nieuwe regels, het gaat om het plezier, niet of nauwelijks zichtbaar. WINNEN, was wat beide teams wilden en wat het ene team wel, en dus het andere team niet lukte. Maar na afloop hoorde ik van de scheidsrechterscoördinator dat ik mijn rentree als clubarbiter goed had doorstaan. Daar kwam vervolgens direct de vraag achteraan of ik een week later weer wilde fluiten. Helaas voor de coördinator volgde er een voor hem vervelend antwoord want met een werkende steun en toeverlaat een ‘soms’ lieve viervoeter in huis en andere activiteiten op zaterdag gaat dat niet. Daarom stond mijn volgende wedstrijd zaterdag op het programma. Een wedstrijd wat er eentje uit de categorie vervelend werd. De eerste helft ging mooi gelijk op al had ik, gezien het verschil in warming-up, verwacht dat de gasten de thuisploeg ‘onderste boven’ zou spelen. Maar na dertig minuten stond het nog 0-0 in Bedum. In de rust kreeg de arbiter te horen dat hij meer moest doen tegen het vele duwen. Iets wat ik gezien mijn ruim vijftig jaar op een voetbalveld wel een beetje mee vond vallen. Maar ik besloot er in de tweede helft wat meer naar te kijken maar kwam al snel tot de conclusie dat een wedstrijd ‘dood fluiten’ mijn boterham met kaas niet is en ook niet zal worden. Ondertussen werd het allemaal wat onvriendelijker binnen de lijnen zodat bij mij de P van plezier al een beetje achter de zon verdween. Maar er werd in de tweede helft ook gescoord. Drie keer door de thuisploeg en twee keer door de gasten. Iets waar ze bij de thuisploeg blij en bij de gasten niet blij mee waren. Want natuurlijk straalde het plezier er na een nederlaag niet af en wat ik als voetballer prima begrijp. Na het duel was het vervolgens tijd voor het onderdeel wat men per direct moeten schrappen, de belachelijke strafschoppenserie. Want dat werd op een mooie zaterdagmorgen in Bedum een drama. Want met twee teams die elkaars vriendjes niet zijn is het slecht een gezonde snack uit de kantine eten. Na een serie negenmeters die de arbiter niet allemaal liet nemen was het voor de in de spelregels staande high five. Dat werd dus niks en ook het handje schudden ging na afloop  niet van harte. Zo kwam er rond half elf een einde aan een ‘heet’ duel die mij deed beseffen dat een jeugdwedstrijd van  tienjarigen niet kan zonder arbiter. Dan ‘vechten’ ze elkaar misschien wel de tent uit en wat ik  ook vrees voor degene langs de lijn. In de wandelgangen hoorde ik dat ze ook volgend seizoen de scheidsrechter bij potjes tussen tienjarigen willen handhaven. En dat is ook maar goed ook want mondige boys van tien die moeten/mogen soms best even stevig aangepakt worden. Iets wat door de mannen en vrouwen binnen KNVB misschien anders wordt gezien maar waar ik anders over denk. De P van plezier, dat is een mooie kreet maar of hij zaterdagmorgen voor iedereen gold weet ik niet. Maar eigenlijk weet ik het wel, ik weet namelijk wel heel zeker van niet. Want een verder zonnige zaterdagmorgen liet mij zien wat ik niet anders had verwacht. Van jong tot oud wil men namelijk maar een ding en dat is winnen. Want dan pas  komt de P van plezier in beeld.