Verenigingen met kunstgras hebben eerder een probleem dan dat ze denken

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Dat kunstgras niet echt mijn voorkeur heeft mag duidelijk zijn. Maar na gisteren weet ik helemaal zeker dat verenigingen of gemeentes met dat nepgras aan boord sneller een probleem hebben dan ze zelf denken.
je profielfoto
Gisteren, donderdag 11 oktober was ik in Hoogezand te gast bij de FC Groningen Oldstars. De Oldstars die onder de vlag van de eredivisionist voetballen, trainen echter bij de v.v. Hoogezand. Waarom dat ooit bedacht is weet ik niet maar dat zal een reden hebben. Voorafgaand aan de training hoorde ik dat het kunstgrasmatje waar de mannen wekelijks op trainen vervangen ging worden zodat er even naar een andere locatie gezocht moest worden. Bij opkomst op het kunstgrasveld snapte ik de vervanging wel want de hoogte van het gras kon de vergelijking met een grindtegel bijna doorstaan. En ook qua vering was er voldoende aan te merken op het surrogaatgras wat de naam kunstgras eigenlijk niet meer mocht dragen. De velden van de voerbalvereniging Hoogezand zijn van de gemeente dus treft de club natuurlijk geen blaam. Maar toch zou het misschien eerder een punt van aandacht moeten zijn om dat nepgras te vervangen. Want daar kwam ik vanmorgen namelijk behoorlijk achter wat ‘kapotgetrapt’ nepgras met je doet. Nadat ik eerder al met regelmaat een paar keer per week de loopschoenen aantrok stagneerde dat in het voorjaar van 2017. Dat had een oorzaak maar in december 2017 besloot ik toch weer de draad op te pakken. Richting de 96 kilo gaande was niet echt mijn ding en met een krakkemikkige conditie iedere woensdagmorgen in Bedum een training van de Bedum Oldstars beleven al helemaal niet. Daarom loop ik vanaf half december drie keer per week minimaal een rondje Ezinge-Feerwerd-Ezinge maar liever verder en wat ook vaak lukt. Dus met mijn conditie zit het dus wel goed. Na de training van gisteren had ik voor vandaag een duurloop in de planning maar die ik beter niet had kunnen doen. Want het versleten kunstgrasveld in Hoogezand had er mooi voor gezorgd dat mijn vooral rugspieren niet echt wilden meewerken. Dat gold overigens ook voor mijn beenspieren maar gelukkig in iets mindere mate. Ik moest een gedeelte van mijn rondje dan ook wandelend afleggen en wat mij sinds december 2017 nog niet weer was overkomen. Nepgras, ik vind het nog steeds ‘killing’ voor het echte voetbal, moet dus op tijd vervangen worden. En ik denk eerder dan velen denken. Zo kreeg Bedum in de zomer van 2013 zijn kunstgrasveld. Dat betekent dat dit veld nu voor het zesde seizoen gebruikt wordt. Ik wil niet flauw doen maar gezien het intensieve gebruik zou ik maar niet wachten met vervangen tot 2023. Want doe je dat wel dan kan het  weleens druk kunnen gaan worden bij de diverse fysiopraktijken in en rond Bedum. Want het klinkt allemaal leuk en prachtig dat een kunstgrasveld tien jaar meegaat maar ik geloof er niks van. Daar moest ik vanmorgen dus aan denken op mijn rondje Allersmaborg wat dankzij het kunstgras in Hoogezand een waardeloos rondje werd. Maar ik moest ook denken aan de enorme brand bij TUF Recycling in Dongen waar een groot gedeelte van die rotzooi opgeslagen ligt en daar volgens gemeente niets mee doet maar wel het geld opstrijkt. Dan denk je toch ook stiekem even aan de operatie ‘Propere handen’ zoals in België nu gaande is. Daar is op het gebied van witwassen en matchfixing wat aan de hand en wat in Nederland geldt voor dat gedoe rond het opruimen van en het herplaatsen van een plasticveld. Ik heb ooit een rapport in mogen zien waarin duidelijk stond dat het goedkoper kon dan wanneer het veld bedekt zou worden met zwarte korrels. Maar dat bedrijf kreeg, zeker in Noord-Nederland, evenveel poten aan de grond dan een kangoeroe op Alaska. Dus wat betreft zou een onderzoek onder de naam ‘weg met de zwarte korrel’ wel op zijn plaats zijn. Maar een ding is zeker, wie tien jaar wacht met vervangen laat de voetballers en voetbalsters zeker twee seizoenen op ‘beton’ voetballen