Je trouwste fan na twintig jaar in gedachten nog steeds je trouwste fan

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Regen, wind of kou, ik wist het zeker, altijd was hij daar mijn trouwe fan die bij mijn wedstrijd kijken wou. Zo, n fan is belangrijk voor je als kind want hij zegt ten minste eerlijk wat hij van je spel vind. Halverwege de tweede helft ging hij vaak naar huis want daar wachtte mijn moeder met het eten en de afspraak was, vóór twaalf uur thuis! Ook zondag was dat weer het geval en was daar de traditionele groet bij het hek, en zag ik hem gaan, mijn trouwste fan, op weg naar huis, naar zijn vaste stek. Maar de traditionele groet was anders deze keer, want de volgende dag was mijn trouwste fan er niet meer. Dat deed mij de afgelopen dagen veel pijn want het betekent dat mijn vader, mijn trouwste fan, nooit meer bij een wedstrijd van mij zal zijn.
fansta
Het bovenstaande schreef ik in 1998 op vrijdagmorgen 2 oktober om 4.30 uur, enkele uren voordat mijn vader gecremeerd zou worden. Mijn vader was enkele dagen eerder, op 28 september, overleden en het zou vanaf dat moment nooit meer worden zoals het voor die bewuste maandag in september was. Vandaag precies twintig jaar geleden was daar het bericht onder in het tunnelsysteem van het UMCG dat er iets met mijn vader aan de hand was en of ik naar mijn ouderlijk huis in Eenrum wilde komen. Op dat moment gingen er direct allerlei gedachten om voorrang vechten en was er de hoop dat het allemaal wel mee zou vallen. Maar bij aankomst in de Plantsoenstraat wist ik al snel dat er iets ernstigs aan de hand was met mijn trouwste fan. Mijn vader was namelijk op het moment dat ik het bericht kreeg of ik naar Eenrum wilde komen al overleden. Dat betekende dat ik een dag eerder mijn vader voor het laatst in levende lijve had gezien. Want mijn trouwste fan was de laatste jaren bij alle thuiswedstrijden die ik voor een van de lagere elftallen van Eenrum speelde aanwezig. Regen, wind of kou, het deerde hem niet want als vader stond hij langs de lijn. Mijn vader en ik hadden een band zoals er natuurlijk meer vaders en zonen zijn die dat hebben. Zo deelden wij de liefde voor Duitse muziekprogramma’s en dan vooral die waarin instrumentale blaasmuziek te horen was. Daarnaast was het Duitse sportprogramma Sportschau een programma wat niet werd overgeslagen en konden we samen genieten van mannen als Overath, Netzer, Beckenbauer en keepers zoals Wolfgang Kleff en Norbert Nigbur. Niet van Sepp Maier want dat vonden we beide maar een grabbelaar. Voor mijn vader besloot ik na een aantal jaren voor Kloosterburen, en twee seizoenen voor de zondagtak van Zeester te hebben gespeeld, terug te keren naar de vereniging, Eenrum, waar het voor mij allemaal was begonnen. Daar deed ik hem een plezier mee hoewel hij dat nooit zo heeft gezegd. Maar als zoon van had ik dat ook niet nodig. Want mijn trouwste fan was geen man van veel woorden. Op 27 september 1998 stond ik weer eens in het doel van het vierde omdat onze vaste keeper, Frans Franssens, een vrije dag had opgenomen. En dat zorgde dat ik hem, mijn trouwe fan, volgde op weg naar huis waar mij moeder wachtte met de soep. Daar was de traditionele groet bij het hek en verdween mijn trouwste fan uit beeld. Aan dat moment heb ik natuurlijk talloze keren teruggedacht en ook vandaag is dat beeld al diverse keren voorbij gekomen. Wat had ik mijn trouwste fan graag meegenomen wanneer ik in de periode vanaf 2008 tot nu voor de Ommelander Courant weer ergens langs de lijn mocht staan. Ik weet zeker dat hij daar oprecht van zou hebben genoten tot dat het fysiek niet meer had gekund. Want natuurlijk was dat moment gekomen omdat mijn vader zeker zware momenten in zijn leven heeft gehad en daar fysiek absoluut zijn tol voor heeft moeten betalen. Betrokken zijn bij een dodelijk ongeval en als opa iets meemaken wat je een opa of oma niet gunt is niet mis. Daarom had ik het hem graag nog het nodige plezier gegund en willen geven. Ook had ik hem zoals vandaag nog graag even willen knuffelen als teken van dat ik blij met hem was als mijn ook nu vast en zeker trouwe fan. Ik weet ook zeker dat ik na ieder duel van Eenrum bij mijn vader, wanneer het fysiek niet meer zou lukken, op bezoek zou gaan om te vertellen hoe de roodbaadjes hadden gespeeld. Want dat is iets wat ik, omdat ik helaas andere verplichtingen had richting het thuisfront in toen nog Kloosterburen, op 27 september 1998 niet deed en waar ik nu precies twintig jaar later nog steeds spijt van heb.