De laatste training van het seizoen voor Nanno bij SV Bedum Oldstars

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Woensdag 13 juni stond in het teken van de laatste training van het seizoen voor Nanno, een balletje trappen met Jeroen en na afloop voor sommige boys een pintje maar voor ons allemaal heerlijke hapjes.
je profielfoto
Bij aankomst in Bedum was het qua sporttassen wel, maar qua personen nog niet echt druk in de kantine. De sporttassen bleken te horen bij de manschappen die op 29 augustus naar Iran vertrekken en die, als het goed is, tijdens de training van 12 september de gelederen van de SV Bedum Oldstars weer komen versterken. Voor die tijd moet er uiteraard het nodige overlegd worden en waar de woensdagmorgen een prima morgen voor is. Bij binnenkomst zag ik hem al rondhuppelen, Jeroen was weer met opa Aldrik en oma Dineke mee naar de kantine gekomen. Als snel kreeg ik het verzoek of ik even wilde voetballen. En laten we eerlijk zijn, een driejarige ‘kruimel’ weiger je dat niet. Na eerst wat pass en trapvormen in de kantine was het al snel tijd voor het grote werk en gingen we richting het veld. Daar werd direct zichtbaar dat Jeroen talent had want voor een driejarige dribbelde hij al aardig. Nadat hij vervolgens ook nog had gescoord was het de hoogste tijd voor ‘de derde helft’ want de kleine man wist dat ook dat een belangrijk onderdeel van de voetbalsport is. Na deze ‘intensieve’ warming-up klonk niet veel later het bekende fluitje van Nanno. Onze trainer had uiteraard weer enkele mededelingen zoals het nieuws dat hij was benaderd door GEO Garmerwolde om ook daar de vaste trainer te worden. Uiteraard moest Nanno eerst even met zijn ‘zaakwaarnemer’ in overleg want er wordt aardig aan niet alleen onze trainer getrokken. Iets wat ik prima begrijp omdat zijn trainingen van een prima niveau zijn en waar veel zogenaamde ‘trainers’ die bij diverse jeugdteams in de provincie lopen te ‘pierewaaien’ nog veel van kunnen leren. Nadat het beroep van de mevrouw die enkele weken geslaagd was voor de functie van spelleider bij het Walking Football nog even  aan de orde kwam omdat Nanno dacht dat ze in het dagelijks leven echt politieagent was werd het  tijd om ons te gaan kleden. Ruim twintig Walking Footballers hadden ook deze morgen weer het sportpark weten te vinden. Ruim twintig voetballers die direct om een zonnebril vroegen. Niet omdat de zon fel schijnend aan de hemel stond maar omdat Nanno nieuwe schoenen had. Persoonlijk ben ik van mening dat voetbalschoenen zwart horen te zijn waarbij een afwijkende kleur als streep, of meerdere als het Adidasjes zijn, nog net kan. Maar de bagger wat onze trainer om zijn voeten had zal mijn voeten nooit teisteren. Schoenen van een fluoriderende kleur die je bijna zeer aan je ogen deed  en wat zorgde dat ik nog even terug moest denken aan mijn ooginfectie waar ik net van was hersteld maar die bijna weer spontaan begon  op te spelen door dit ‘kleurgeweld’. Wat ik wel mooi voor mijn teamgenoten had ‘geregeld ‘was  dat we snel partij gingen doen. Dat had ik namelijk maandag al met Nanno afgesproken toen ik voor de tweede keer als gastspeler bij GEO aanwezig was. Daarom werd het even wat versnelde ‘terrible twentys’-oefeningen om vervolgens aan de partijtjes te beginnen. Drie keer een kwartier duurden de ‘matches’ want in de kantine waren Zwanny en Dineke, en waarvoor dank voor beide dames, al druk met de voorbereiding van de nodige hapjes. Hapjes die er voor zorgden dat ook de bierkraan nog even openging op deze laatste trainingsdag van Nanno in het seizoen 2017-2018. Een seizoen wat mijn eerste werd als lid van SV Bedum en wat ik in 2016 echt niet had gedacht. Want in dat jaar wist ik niet beter dan dat het rennen bij Walking Football  niet was toegestaan maar waar men gelukkig in Bedum iets anders over dacht. Lekker vrij lopen zonder bal en teruggefloten worden wanneer je met de bal aan de voet denkt dat je Messi bent. Maar door de aanpassing van de regels mag/kan ik nu al weer een jaar lang doen wat ik nog steeds leuk vind en dat is een potje voetballen. En dan heb ik niets aan de prietpraat van een ‘politieagente’ binnen het Walking Football die denkt dat ze mij naar het veteranenvoetbal kan sturen. Deze week was ik voor de Ommelander Courant op bezoek bij een 65-jarige nu oud-voetballer die nu stopt omdat hij en zijn team veel te hoog ingedeeld worden en daardoor steeds met dubbele cijfers verliezen en hij alleen maar jonge spelers voorbij ziet  ‘vliegen’. Kortom laten de ‘prietpraters ‘ binnen de KNVB eerst maar naar zichzelf kijken. Want wanneer je je als directeurtje van de amateurtak je al druk maakt om wat Johan Staal op Twitter er soms uit kraamt dan is het niet best met je gesteld. Daarom wil ik al mijn teamgenoten, Nanno en ook Dineke bedanken voor een mooi eerste jaar bij SV Bedum en waar ik van hoop dat er nog een groot aantal jaren mogen volgen. Als afsluitende mededeling nog wel  dat we nog wel even doortrainen onder leiding van een van de ‘assistenten’ van Nanno. Maar zoals bij iedere trainer begint iedereen weer op nul en zijn de basisplaatsen in het verleden geen garantie voor de toekomst. Vandaar dat de mededeling op de valreep was dat iedereen ook zijn loopschoenen mee moest nemen omdat er de komende weken, en zeker voor de geselecteerde Iran-gangers, uitermate stevig getraind gaat worden. Trainingen die plaatsvinden op een wijze die wijlen Rinus Michels hoog in het vaandel had staan. Richting Iran zullen we die kreet er even niet ingooien maar ik denk dat de strijdkreet van Jacob Venema, gewoon alles op enkel hoogte afzagen dicht bij de spreuk van ‘De Generaal’ komt.