SV Bedum Oldstars: Iran-gangers, Bristol en een oranje voetbalbroek

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Na een aantal warme dagen waren de weersomstandigheden woensdagmorgen prima voor een volgende training van de SV Bedum Oldstars. Een training die deze keer wat later begon omdat de selectie die namens de Bedumers op 29 augustus naar Iran vertrekt nog even het kledingpakket moest passen en even moest meewerken aan een uitgebreide fotosessie.
je profielfoto
Door de ‘contractuele’ verplichtingen van de Iran-gangers was het rond 09. 10 uur nog aardig rustig in de kantine waar Jacco deze keer als kantinebaas de scepter zwaaide. Dineke en Aldrik verbleven namelijk ergens ten oosten van Duitsland en daardoor was Dineke niet in staat om een bardienst te draaien. Al snel kwamen de eerste niet Iran-gangers binnendruppelen zodat het al snel gezellig druk werd aan de bar. Wie ook weer zijn gezicht liet zien was Ronald Jansen. Helaas voor zijn talrijke fans zat het meedoen aan een training er echter niet in. Roland had namelijk wat mankementen aan een van zijn voeten. Er lagen namelijk wat botjes niet helemaal goed zodat hij zijn passes over veertig meter op de stropdas even niet kan geven. Gezien het feit dat het geven van passes over minimaal veertig meter zijn grootste wapen is leek het Ronald beter dat hij even rust nam. Voor de man die in de wandelgangen ook wel de ‘superstrateeg’ genoemd wordt was dat voldoende aanleiding om te vragen of de artsen dat ook voor Ronald zijn stembanden kon voorschrijven. Ondertussen kwamen de ‘Iraniërs’ ook de kantine binnen want men was klaar met het passen van een uitgaanstenue, wedstrijdkleding, een polo en spijkerbroek voor naar de wedstrijden en trainingskleren. Want mocht de selectie die naar Iran gaat denken dat het een vakantietrip gaat worden dan is dat een foute gedachte. Tijdens het 10-daagse verblijf zal er namelijk met grote regelmaat getraind worden om beter voor de dag te komen dan ‘opper-kleuter’ Sjaak Swart. Want Sjaak heeft zich schandelijk misdragen in Bristol en heeft zich een fantastische ambassadeur getoond voor het Walking Football. Maar dhr Johan Annema vond het allemaal geweldig wat ‘mijnheer Swart’ mocht uitspoken. Johan Annema werkt per 1 november 201 namens het Nationaal Ouderenfonds voor projectbureau Oldstars en is dus iemand die niet weet hoe het werkt. Want het is een 79-jarige mafkees uit Amsterdam dus gelukt om het beeld wat je van het Walking Football hebt naar de eeuwige jachtvelden te helpen. Een meneer Annema die het maar niets vind dat men de regels in Bedum iets heeft aangepast om het spel leuker te maken en de kans op blessures kleiner te laten worden. Beelden van het WK Walking Football in Bristol lieten zien dat de brillen, kunstknieen en nieuw ingebrachte nieuwe heupen nog niet rondvlogen maar veel scheelde het niet. En aan dat ‘circus’ ga je dan als Nationaal Ouderenfonds deelnemen en zit je te zeuren over de spelregels binnen een vereniging waar deze woensdagmorgen weer vierentwintig enthousiastelingen actief waren. Actief bezig met allerlei oefenvormen waarbij het eerste, gelukkig wat korte gedeelte, zonder bal was. In de sfeer van de schuine mop zal ik maar niet zeggen waar ik dat mee vergelijk maar ik denk dat een goede lezer aan een half woord genoeg heeft. De kleine partijtjes vier tegen vier waren weer prima te doen al is het een nadeel dat een bal op een nepgrasveld door niets afgeremd wordt zodat je bij een ‘balletje uit’ je het leplazarus loopt om het speeltuig weer onder de mensen te brengen. De training werd uiteraard afgesloten met een mini-toernooi maar wat niet echt een mini-toernooi was. Want we werden in vier teams verdeeld die alle vier twee duels speelden. Maar ook dat mocht de pret niet drukken want de P van plezier was datgene wat de boventoon voerde. Na afloop van de training attendeerde Massoud ons er nog even op dat op 15 juni het WK in Rusland gaat beginnen. Vreemd was dat de animo om het WK te aanschouwen nog niet heel erg groot was. Iets wat nog kan komen wanneer de poulewedstrijden zijn afgewerkt. Want natuurlijk is er niets mooier dan een knock-out systeem waarbij de verliezer naar huis mag en de winnaar doorgaat. Maar ze doen hun best maar in het land van Poetin en de rijke oliebaronnen want een maand lang ‘WK-tje’ kijken is aan mij niet besteed. Zo werd het weer een mooie morgen in Bedum waar mijn oranje voetbalbroek, met eveneens oranje voetbalkousen, nog even voor de nodige opmerkingen zorgde omdat ik er van verdacht werd dat ik voor het in Bristol helemaal in het oranje opererende ‘dreamteam’ van Sjaak was uitgekomen. Maar ik kan met de hand op mij hart beweren dat dit wel het laatste zou zijn wat ik zou willen. Laat mij maar lekker op de woensdagmorgen in Bedum voetballen waar de regels namelijk dusdanig zijn dat ik nog steeds het idee heb dat ik voetballer ben. En daar zou het Nationale Ouderenfonds een keer wat positiever naar moeten kijken i.p.v. dat het, en wat je van te voren had kunnen bedenken, een waardeloze ambassadeur van het Walking Football duizend veren in zijn reet steekt