Training SV Bedum Oldstars in het teken relativeren

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Woensdag 18 april stond ook deze keer weer in het teken van een training van SV Oldstars. Een training die plaats vond onder omstandigheden die je niet direct verwacht maar die niet bracht wat ik er van verwachtte maar mij wel liet relativeren
je profielfoto
Bij aankomst in Bedum was teamgenoot Jan van Dijk druk bezig met het opruimen van modderresten die van de dagen before waren blijven liggen. In de kantine was het nog rustig want alleen Dineke en Aldrik waren al present. Al snel druppelden de eerste Oldstars echter binnen en ging het even later over de zin, maar in mijn ogen als niet-roker de onzin, van het niet in de buitenlucht mogen roken op een sportcomplex. In een land waarin kinderen niet meer cowboy en indiaantje mogen spelen zijn we zo langzamerhand aardig aan het doorslaan qua regelgeving en meer van die onzin. Het zal allemaal wel denk ik dan, wie buiten roken wil moet dat mooi gaan doen en wie niet wil roken doet dat toch niet. Gelukkig ging het al snel over serieuzere zaken want na het bekende fluitsignaal ging het over een toernooi in Koekange, bij Vitesse ’63 om precies te zijn. Dertien spelers gaan daar acte de presence geven op een toernooi waar ook Heerenveen, PEC Zwolle van de partij zullen zijn. Gezien mijn standpunt dat Martine zich doordeweeks, dat doet ze in haar werkweekenden al voldoende, niet aan mijn ‘fratsen’ hoeft aan te passen werd het voor mij geen Koekange. Na de mededelingen gingen we los op het kunstgras van Bedum wat door de hoge temperaturen al behoorlijk opgewarmd was. Na de warming-up, die tot mijn grote vreugde weer met de bal was, was het de hoogste tijd voor een positiespel van 6:3. Een voor het drietal slopende aangelegenheid maar wat we ons deed terugdenken aan vroegere tijden toen dit ook al pittige oefeningen waren. Na dit onderdeel was de tijd aangebroken voor het afsluitende mini-toernooi. Een toernooitje waar ik maar weinig plezier aan beleefde. Je hebt namelijk allemaal weleens een dag dat het niet gaat zoals je graag wil. Dan komen de passes niet aan, dan is het scorend vermogen ver te zoeken, kortom dan heb je het idee dat je er een beetje voor lulletje rozenwater bijloopt. En wanneer de partijtjes ook nog eens niet het gewenste resultaat geven dan is het al heel snel allemaal drie keer niks. Dan baal je als een stekker omdat je op dat moment denkt dat het verliezen van een partijtje voetbal het belangrijkste is in je leven wat natuurlijk dikke onzin is. Na de training werd het snel douchen, een colaatje en een mars en op weg naar Uithuizermeeden waar mijn jongste dochter Saskia woont. Mijn kleine boef, zoals ik haar noem, is in blijde verwachting. Een zwangerschap die met horten en schoten gaat zodat, wanneer haar vriend Jaap werken is, er even wat hulp nodig is om hun trouwe viervoeter uit te laten. Dat zorgde dat ik onderweg naar Saskia alle ‘ellende’ van het niet kunnen brengen wat ik wilde en de verloren partijtjes snel weer vergeten was. Want natuurlijk zijn er belangrijkere zaken in het leven dan een ‘lullig’ potje voetbal verliezen. Aangekomen in Uithuizermeeden waren twee blij. Pluto omdat hij wilde wandelen en Saskia omdat ze een dikke knuffel van haar pappa kreeg. Een dikke knuffel van een pappa die zag dat het goed ging met zijn dochter en die geen moment meer aan een verloren partij of een verkeerde pass meer heeft teruggedacht en wat ook wel relativeren wordt genoemd.