Suri Oldstars op bezoek en handen kunnen op dinsdag wel onder de dekens.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Woensdag 11 april stond voor SV Bedum Oldstars in het teken van het bezoek van de Suri Oldstars uit Hoogezand. De mannen van coach/teamleider/regelateur Eugène kwamen met drie teams naar Bedum voor een toernooi wat door Nanno Kranenborg was georganiseerd.
je profielfoto
Onze trainer was al vroeg in Bedum. Want iets aan het toeval overlaten dat past onze trainer duidelijk niet. Iets waar ik mij wel iets bij voor kan stellen. Want na mijn bezoek aan het Ommelanderduel Ezinge-Z.E.C. was het op dinsdagavond nog even een verslag in de steigers zetten en trainers bellen zodat ik woensdagmorgen op tijd voldoende materiaal had voor de verslagen die ik op tijd op de redactie wilde hebben. Dat zorgde er de volgende ochtend voor dat ik rond half vijf met een kop thee en twee biscuitjes met boter achter mijn laptop zat omdat ik op tijd in Bedum wilde zijn. Ik had al verhalen over de technisch vaardige Suri Oldstars gehoord en bij binnenkomst van de kantine wist ik het al bijna zeker, dit worden geen wedstrijdjes die we ‘even ‘ gaan winnen. Wel klonken er wat geluiden over de conditie van onze gasten maar wanneer het balletje goed rolt hoef je als speler ook minder te lopen. Na een toespraak van onze trainer was de tijd aangebroken voor een lichte warming-up. Want om onze gasten al in de warming-up kapot te trainen zou wel heel erg onsportief zijn. Na de indeling van de teams bleek dat de gasten hun teams op eredivisie-eerste divisie en hoofdklasse-niveau hadden ingedeeld en Nanno vier gelijkwaardige teams had samengesteld. Voor beide opties is wat te zeggen maar mijn voorkeur gaat uit naar optie 2. Het eerste duel van ‘mijn’ team werd er eentje die we verloren. Om in trainersjargon te spreken, het haperde bij het omschakelen. Teveel mensen voor i.p.v. achter de bal en je loopt tegen een technisch vaardige tegenstander achter de feiten aan. We gingen dan ook met 2-1 onderuit tegen het ‘eerste divisieteam’. Wedstrijd nummer twee werd een waar de assist een belangrijke rol speelde. Het bleek al snel dat we duidelijk sterker waren dan het ‘hoofdklasseteam’ van de gasten zodat goals niet konden uitblijven. In totaal acht goals werden er door ons gescoord waarvan er zes van mijn voeten kwamen. Iets wat echter niet moeilijk was omdat ik vier op een presenteerblaadje kreeg aangeboden. Waar we in het eerste duel maar niet bij onze diepe spits Klaas Kruizenga konden komen, lukte dat nu wel zodat Klaas de ballen prachtig kon aangeven en een ‘tikkie’ voldoende was om tot scoren te komen. Na deze stevige overwinning moesten we het vervolgens nog opnemen tegen onze ‘eredivisionist’. Want de geluiden waren helder, het team van de Suri Oldstars wat het dichtste bij de Sportlaan speelde was het beste team. Door weer een assist van Klaas, die mijn zevende goal van de dag betekende, kwamen we al snel op 0-1 maar dat duurde maar even. Al snel werden we ‘kleurenblind’ gespeeld door een team wat het tikkie-takkie voetbal tot kunst had verheven zodat er na twaalf minuten een 5-1 stand in het voordeel van de gasten op het niet actieve scorebord stond. Na het gebruikelijke humoristisch uitlopen was het tijd voor de kleedkamer waar men er in kleedkamer twee even op gewezen werd dat iedereen is zoals hij op dat moment is en niet is zoals men verwacht dat hij moet zijn. Want natuurlijk staat niet alle dagen het zonnetje figuurlijk hoog aan de hemel en is iemand weleens wat stiller dan anders of is het precies andersom. Maar ook dat hoort bij de ‘kleedkamer’ zo weten we allemaal en even later ging het gewoon weer over de CL-duels van de avond er voor of die nog gingen komen. Maar vreemd genoeg ging het niet meer over de door Hans Drenth voorgestelde voorbereiding van, op dinsdagavond geen alcohol en handjes boven de dekens. Een, ik spreek uit ervaring, geen goede voorbereiding. Want alcohol mag een slechte uitwerking hebben op je sportieve prestaties, handjes onder de dekens hebben dat niet. Want nog nooit eerder heb ik het beleefd dat ik zeven keer heb gescoord. Na afloop van het mini-toernooi, waar Jaap Dekker van de FC Groningen Oldstars een prima medespeler en een uitstekende arbiter was, had Dineke en haar ‘personeel’ soep en broodjes klaar om de inwendige mens weer op krachten te brengen. Een onderdeel wat ik moest overslaan omdat het wachten op de laatst komende een te grote aanslag op de blaas van mijn grote vriend Bietsj zou betekenen. En omdat Martine, na bijna een half jaar blessureleed, eindelijk weer haar verzorgende taken in zorgcentrum Mercator mocht uitvoeren was onze grote vriend al een paar uur alleen thuis. Maar na een training gaat een ‘Gijpie’, in de volksmond ook wel uitsmijter genoemd, er ook wel in dus was het leed van de gemiste soep en brood snel geleden