Training van de SV Bedum Oldstars: Ik hoop dat Bertus snel weer mag voetballen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Was ik vorige week woensdag nog aanwezig op de training van de SV Bedum Oldstars, dat zat er deze woensdag duidelijk niet in.
je profielfoto
Waar ik vorige week woensdag dacht dat ik met een stevige griepaanval vanuit Bedum huiswaarts keerde was dat helaas een misvatting. Want in de dagen daarna werden de problemen alleen maar groter en tijdens een bezoek aan de huisarts kreeg ik te horen dat ik een stevige bronchitis had opgelopen. Iets wat ik door niet helemaal fit te gaan trainen er niet beter op had gemaakt. Dus even geen training op woensdag 24 januari en ik moet zeggen, dat voelde vreemd. Want niet kunnen trainen komt in mijn woordenboek eigenlijk niet voor. Tot aan vandaag had ik nog maar een keer gemist en dat was omdat Martine voor een onderzoek naar haar knieproblemen in het UMCG moest zijn. Maar verder is de woensdagmorgen ‘heilig’ want ik zorg er altijd voor dat alles wat ik voor kranten mag schrijven voor half negen de deur uit is zodat niets een altijd weer leuke training in de weg staat. Maar vanmorgen was dat anders. Er was voor mij geen training en ook mijn interviews waren allang op de redactie zodat het een rustige morgen werd. Een morgen waarop ik opeens aan een van mijn teamgenoten van SV Bedum Oldstars, Bertus Bolhuis, moest denken. Bertus ken ik al een groot aantal jaren. Naast dat ik Bertus  in zijn jongere jaren als doelman van de v.v.  Adorp wel in actie heb gezien was hij later een van mijn teamleiders toen ik jeugdtrainer van de B 1 van FC LEO werd. Samen met zijn maat Piet was Bertus toen iemand waar je op kon bouwen. Binnen FC LEO is hij daar later fraai voor beloond want de KNVB honoreerde het verzoek van de Leensters om Bertus te belonen met Zilveren waarderingsspeld. Iets wat hij in mijn ogen ook meer dan verdiende. Na mijn periode in Leens kwamen we elkaar vervolgens met regelmaat in het UMCG tegen. Ik ‘crossde’ daar als spoedbode over de diverse gangen en vloeren en Bertus was daar als timmerman ook bijna kind aan huis. Altijd was daar een praatje over voetbal en altijd ging het wel even over het voetbal in onze regio. Eind 20 11vertrok ik uit het UMCG en kwam ik Bertus nog met regelmaat bij SV Bedum of DIO Bedum tegen. Maar ook zag ik hem een drietal jaren geleden actief in Uithuizen als Walking Footballer van SV Bedum tijdens een demonstratie in actie. Dat begreep ik wel want ik ken Bertus niet anders dan als een voetbaldier. Toen ik in juni van het vorig jaar mijn opwachting maakte bij de SV Bedum Oldstars was ik dan ook verbaasd dat Bertus niet aanwezig was. Al snel bleek dat fysiek ongemak al een tijdje roet in het eten gooide. Fysiek ongemak wat er voor zorgde dat een partijtje voetbal niet verstandig was. We zijn ondertussen bijna zeven maanden verder maar Bertus is helaas nog niet veel verder. Ziekenhuis in en uit en van het bekende kastje naar dat andere bekende kastje gestuurd worden is wat we horen van de man waar je iedere keer dat hij aanwezig aan ziet dat hij het voetballen mist. Ik zeg met nadruk aanwezig is want Bertus komt meestal wel op de trainingen kijken. Iets waar ik echt ongelofelijk veel respect voor heb omdat je voelt dat hij o zo graag weer samen met ons een balletje wil trappen. Dat is iets wat ik, en ik weet zeker dat ik niet de enige ben, hem ook zo gun. Weer lekker voetballen wat betekent dat zijn vervelende hoofdpijn eindelijk is verdwenen. Daar moest ik vanmorgen dus aan denken toen ik mij bedacht dat het vreemd moest lopen wilde ik volgende week niet op de training aanwezig zou zijn en wat ik ook Bertus zo graag zou gunnen……