Oldstars SV Bedum: Jabbar Mobareky heeft symptomen van de ‘ziekte van Rene van der Kerkhof’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De dag na een voor velen een leuke pakjesavond stond er weer een training van de SV Bedum Oldstars op het programma. Een training die voor mij in het teken stond van het dragen van een trainingsbroek.
je profielfoto
Mijn grote vriend Bietsj was deze woensdagmorgen op tijd wakker zodat we samen op tijd aan zijn eerste ronde konden beginnen. Een eerste ronde die mij deed beseffen dat het vandaag tijd voor de trainingsbroek zou gaan worden. Bij aankomst in Bedum werd al snel duidelijk dat we met een grote groep zouden gaan trainen. Want ondanks wat blessureleed zaten er 24 leden van het Oldstars-team klaar om rond 10 uur te gaan trainen. Ik zeg met nadruk rond 10 uur want het werd even later want er was een aanstaand nieuw lid en ook Nanno had uiteraard nog wat te vertellen. Onze trainer was namelijk met de FC Groningen Oldstars naar Werder Bremen geweest. Een mooi uitstapje vertelde Nanno en ik geloof hem graag. Bij aankomst op het veld had ik het idee dat de Sint onze trainer niet vergeten was. Want nog niet eerder had de trainingsattributen gezien die zich op veld bevonden. Loopladders en hekjes waar je overheen mocht/moest springen waren opeens in beeld en deden mij nog meer smachten naar de bal. Want vanaf het moment dat ik qua leeftijd mocht voetballen waren de oefeningen zonder bal voor mij een ramp en wat ruim vijftig jaar later nog niets veranderd is. Maar al snel kwam er licht aan de horizon want de ballen kwamen tevoorschijn. We gingen richting het positiespel 4:2 wat ook door de rest van het gezelschap niet als vervelend werd ervaren. Een leuke oefenvorm wat uiteraard gevolgd werd door nog drie partijspelen van 12 minuten. De partijtjes waren voor de 4:2 al ingedeeld en Nanno had Cor en mijn persoontje in een team geplaatst. Dit om Cor de kans te geven om mij met een panna terug te pakken voor mijn actie van een week eerder. In ons team was er ook een plaats ingeruimd voor onze vriend uit Iran, Jabbar Mobareky. En ik moet eerlijk zeggen, dat hebben we als team geweten dat Jabbar een paar weken niet aanwezig kon zijn i.v.m. zijn verblijf in Iran. Een verblijf waaruit hij niet okselfris was teruggekeerd. Jabbar had namelijk duidelijk de symptomen van de ‘ziekte van René van der Kerkhof’. Een wat onschuldige ziekte voor de persoon zelf maar waar je als teamgenoten enorm veel last van hebt. Wie hem niet kent, René van der Kerkhof was in vroegere jaren een snelle vleugelflitser van vooral PSV die wanneer hij gescoord had het stadion bijna uitrende als uiting van zijn vreugde. Als toen Ajaxsupporter vond ik die Van der Kerkhof een uitslover met, gelukkig voor Ajax, oogkleppen op. Dus daarom denk ik dat Jabbar helemaal niet naar Iran is geweest maar dat hij stiekem filmpjes met beelden van Rene van der Kerkhof heeft bekeken omdat iemand hem had wijsgemaakt dat Van der Kerkhof een grootheid als voetballer was geweest. Een beetje domme ‘constatering’ want als er een iemand was die overspelen niet in zijn woordenboek had staan was het René van der Kerkhof wel. Aan symptomen van die ziekte leed Jabbar dus een beetje. Maar we hebben de hoop dat hij onder het strakke regime van onze trainer, die in Bremen mooi even topscoorder van het toernooi werd, snel zal leren dat het op tijd overspelen voor betere resultaten zorgt dan de ‘ziekte van Rene van der Kerkhof’. Want dat zorgt alleen maar voor ‘ellende’