Training Old Stars SV Bedum in teken van Hans, Hans en Max.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een week is bijna als een dag want ‘twee keer met je ogen knipperen’ en een volgende training van de Old Stars staat weer voor de deur.
je profielfoto
Ik schijn er deze week een patent op te hebben want nadat ik op zaterdag als eerste op het sportcomplex in Bedum aanwezig was lukte mij dat deze woensdagmorgen weer. Maar niet voor lang want al snel druppelden er meerdere spelers binnen waaronder Hans Spier die was vergezeld van een aantal koeken. Hans was een week eerder jarig geweest en hij wilde dat graag delen met zijn teamgenoten. Een geste die uiteraard werd gewaardeerd en even later werd de 70 gepasseerde Hans Spier luidkeels toegezongen. Nadat er even geregeld werd dat de Old Stars in de herfstvakantie op een andere dag gingen trainen omdat op de woensdag het fameuze gebeuren ‘Klokje Rond’ op het programma stond kreeg Hans Apotheker even later het woord. Hans had goed nieuws vanuit het ziekenhuis te horen gekregen en wilde dat graag even met zijn meelevende teamgenoten delen. Want daar ben ik, nu ik een aantal maanden onderdeel van de Old Stars ben, wel achter, bij persoonlijk leed van een teamgenoot is daar een duidelijke aandacht voor elkaar. En dat is iets wat het vanuit Ezinge naar Bedum komen iedere keer weer tot een plezierig ritje maakt. Deze morgen waren er weer wat ‘ nieuwe ‘ gezichten op het kunstgras van Bedum te bewonderen. Zo was daar na een lange afwezigheid Aaldrik Venhuizen weer terug op het veld en was ook Romke Streurman weer van de partij. Romke had een privetrainingskamp van een paar weken goed doorstaan en was daardoor direct weer in staat om bij de training van Nanno Kranenborg aan te sluiten. Dat was ook Jan Smit die in augustus had gemeld dat hij in oktober zou terugkeren en dus woord hield en woensdagmorgen dus weer aansloot. Jan, Aaldrik en Romke moesten vervolgens even wennen aan de pas/trapvormen die onze trainer er in wil slijpen maar ook snel had het drietal routiniers in de gaten hoe de hazen liepen of zoals men ook wel zegt, hoe de bal gespeelt moest worden. Dat het beter ging met de pas en trapvormen was ook duidelijk te horen want trainer Kranenborg hoefde de vormen maar sporadisch meer stil te leggen. Iets wat ook Bertus en Johan langs de kant zagen. Bertus is nog steeds in afwachting van wat er nu eindelijk aan zijn problemen gedaan wordt en je ziet aan de oud-doelman van Adorp dat hij echt verlangd naar het moment dat hij van de doctoren groen licht krijgt om weer te mogen voetballen. Iets wat minder geldt voor ‘De Kuit’ want Johan was wat lichtgeblesseerd aan zijn achillespees en gezien het wat warrig selectiebeleid van Dick en Ruud, wilde ‘De Kuit’ niet het risico lopen dat een blessure een optreden tegen de Wit-Russen in de weg zou staan. Want Johan is natuurlijk geen Stefan de Vrij die op zondag gewoon voetbalde maar zich een dag later niet voelde voor een optreden in Oranje. Na de’ looplijnen-training’ waren daar natuurlijk de bekende partijtjes en hadden we in onze partij Max in de gelederen. Voor Max duurt het nog 50 jaar dat hij aan het Walking Football-ensemble mag toetreden maar als kleinzoon van opa Hans Apotheker gelden er andere regels. Een mooi manneke Max. Heerlijk onbevangen die af en toe even figuurlijk bij zijn ‘hempie’ gepakt moest worden wanneer hij vergat dat hij met 60 plussers aan het voetballen was. Wat al een beetje zichtbaar was tijdens de’ looplijnen-training’ ging verder in de diverse partijtjes want eerlijk is eerlijk, er werd deze morgen prima gespeeld. Of dit kwam omdat Jacob Venema en Ronald Jansen afwezig waren is niet met zekerheid te zeggen maar zo links en rechts hoorde je wel de namen van deze twee cracks vallen. Zo werd het weer een leuke training en was daar na de training even verwarring in de kantine. Want bardame Dineke Venhuizen was mij portemonnee en autosleutels kwijt. Paniek alom want dat kon natuurlijk niet zo maar gebeuren. Maar Dineke had niet in de gaten dat ik een andere sleutelhanger, met de tekst jij, ik , wij, aan mijn sleutelbos had. Maar uiteindelijk kwam alles weer op zijn pootjes terecht en kon ook ik naar huis, maar ik na eerst in Winsum nog even een paar zoute haringen ‘scoorde’. Want bij alles wat je doet moet men een ding goed onthouden, het thuisfront moet je altijd te vriend houden.