Zonder Hans Lowenberg en Daniel Postema zal het op de noordelijke voetbalvelden nooit meer hetzelfde zijn.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vanmorgen in alle vroegte is Hans Lowenberg, overleden. Hans Lowenberg overleed op 68-jarige leeftijd aan de gevolgen van de zo gevreesde ziekte.


hans lowenberg                     image 2016 11 10
 
Hans Lowenberg was een clubicoon binnen GVAV Rapiditas. Wie binnen de Noordelijke Voetbalwereld de GVAV-er in hart en nieren namelijk niet kende wist dat hij nog nooit bij GVAV Rapiditas was geweest. Want Hans was GVAV Rapiditas. Kwam bij de kleine man niet aan zijn club want dan kwam je aan de beurt. Het was in 1988 dat ik Hans leerde kennen. Samen waren we werkzaam op nu het UMCG maar wat toen nog de naam AZG droeg. Ik maakte in de periode de overstap naar het Intern Transport en Hans was werkzaam in de wasserij van het AZG. Al snel kreeg ik mee dat er voor Hans maar een club bestond. Dat was GVAV Rapiditas waar hij niet alleen als teamleider aan het eerste elftal was verbonden maar waar er ook verder altijd een beroep op hem gedaan kon worden. Hans zijn betrokkenheid bij GVAV Rapiditas zorgde dat de maandagmorgen in het teken stond van de wedstrijden van het weekend. Bij het Intern Transport liepen aardig wat voetballers en oud-voetballers rond. Maar daar was niemand bij die voor GVAV Rapiditas voetbalde of had gevoetbald. Dat betekende dat Hans het ‘moeilijk’ had wanneer zijn GVAV had verloren. Dat zorgde namelijk voor hilarische taferelen omdat de mogelijkheid bestond dat de volbloed GVAV-er even een paar uur niet meer tegen mij of een collega sprak. Maar het plagen van Hans gebeurde altijd met een bepaalde ondertoon. Een ondertoon van heel veel  respect voor de kleine man die zijn hele ziel en zaligheid aan ‘zijn’ club gaf. Een club die Hans daar op fraaie wijze voor beloonde. In 2007 werd Hans Lowenberg namelijk door GVAV Rapiditas tot erelid benoemd. Een terecht gebaar want Hans verdiende dat als geen ander. In al die jaren, tot hij door het verdwijnen van de wasserij, van het UMCG verdween ,werden we door de clubman in hart en nieren op de hoogte gehouden van het wel en wee van GVAV Rapiditas. We beleefden samen met Hans de pieken en dalen die een voetbalclub nu eenmaal  meemaakt. We troosten hem wanneer er dalen waren en we juichten mee wanneer er wat te vieren viel. Dat deden we omdat we respect hadden voor ' onze' Hans. Respect voor zijn dadendrang als vrijwilliger en waar hij voor velen een voorbeeld in kan zijn. Want Hans Lowenberg was geen gewone vrijwilliger. Hans was er een uit de buitencategorie die bij GVAV Rapiditas een grote  leegte zal achterlaten. Aan dit alles dacht ik toen ik vanmorgen het trieste nieuws hoorde van het overlijden van het clubicoon. Triest nieuws  op een dag die door de crematie van Daniel Postema al triest genoeg was. Beide nog veel te jong en beide een bekendheid in de noordelijke voetbalwereld. Zonder Daniel Postema en Hans Lowenberg zal het  op de noordelijke voetbalvelden nooit meer hetzelfde zijn. Daarom wil ik alle nabestaanden en vrienden van Hans en Daniel ook veel sterkte wensen voor de komende tijd.